สำหรับกรณีปกตินั้น การเช่ารถยนต์ เข้าลักษณะเป็นการให้เช่าทรัพย์สินตามมาตรา 537 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เงินค่าเช่าเข้าลักษณะเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (5)(ก) แห่งประมวลรัษฎากร ผู้จ่ายค่าเช่ามีหน้าที่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ในอัตราร้อยละ 5.0 ทั้งนี้ ตามข้อ 6 (2) ของคำสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป. 4/2528ฯ ลงวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2528 แต่หากสัญญาให้เช่าทรัพย์สินดังกล่าวเป็น สัญญาให้เช่าทรัพย์สินแบบลิสซิ่ง โดยบริษัทฯ ผู้ให้เช่าเป็นเจ้าของทรัพย์สินและนำออกให้เช่าโดยให้คำมั่นว่า เมื่อสิ้นสุดสัญญาเช่า ผู้เช่ามีสิทธิเลือกที่จะซื้อทรัพย์สินที่เช่าหรือส่งคืนทรัพย์สินนั้นให้ผู้ให้เช่าก็ได้ และต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้ 1. ผู้ให้เช่าเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีทุนจดทะเบียนที่ได้รับชำระแล้วไม่ต่ำกว่า 60 ล้านบาท และเป็น ผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม ซึ่งต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 82/3 แห่งประมวลรัษฎากร 2. ผู้เช่าเป็นนิติบุคคล 3. กำหนดเวลาเช่า ต้องมีระยะเวลาตั้งแต่ 3 ปีขึ้นไป เว้นแต่ทรัพย์สินที่ให้เช่าเป็นทรัพย์สินที่ผู้ให้เช่ายึดมาจาก ผู้เช่ารายอื่น ระยะเวลาในการให้เช่าอาจไม่ถึง 3 ปีก็ได้ กรณีการให้เช่าทรัพย์สินแบบลิสซิ่งข้างต้น [...]

การปฏิบัติทางภาษีสำหรับสำหรับสัญญาเช่านั้น ต้องพิจารณาก่อนว่า สัญญาเหล่านั้น อยู่ภายใต้บทบังคับของกฎหมายในเรื่องใดเสียก่อน ดังนี้ กลุ่มแรก บทบัญญัติ สัญญาซื้อขายทั่วไป ตาม ปพพ. มาตรา 453 หรือ สัญญาเช่าซื้อตาม ปพพ. มาตรา 572 กลุ่มสอง บทบัญญัติ สัญญาเช่าทรัพย์สินทั่วไป ตาม ปพพ. มาตรา 537 สัญญาเช่าที่อยู่ในกลุ่มแรก หากสัญญาเช่าใด ที่เข้าอยู่ในบทบังคับกลุ่มแรก ตามหลักภาษีแล้ว มีกฎหมายที่เกี่ยวข้องดังนี้ 1. พระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยหักค่าสึกหรอ และค่าเสื่อมราคาของทรัพย์สิน (ฉบับที่ 145) พ.ศ. 2527 มาตรา 7 ระบุว่า “ทรัพย์สินที่ได้มาโดยการเช่าซื้อ หรือโดยการซื้อขายเงินผ่อนมูลค่าต้นทุนของทรัพย์สินนั้นให้ถือตามราคาที่พึงต้องชำระทั้งหมด แต่ค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาที่จะนำมาหักในรอบระยะเวลาบัญชี จะต้องไม่เกินค่าเช่าซื้อหรือราคาที่จะต้องผ่อนชำระในรอบระยะเวลาบัญชีนั้น” ไม่ได้ 2. คำสั่งกรมสรรพากร ที่ ป. 3/2527 เรื่อง  การหักค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาของทรัพย์สิน ข้อ 7 ระบุว่า “การหักค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาของทรัพย์สินที่ได้มา โดยการเช่าซื้อหรือซื้อขายเงินผ่อนให้ถือมูลค่าต้นทุนของทรัพย์สินนั้นตามราคาที่พึงต้องชำระทั้งหมดตามสัญญาเช่าซื้อ [...]

แนวทางการปฏิบัติทางบัญชีสำหรับสัญญาเช่า การปฏิบัติทางบัญชีนั้น ต้องยึดหลักตามมาตรฐานการบัญชี ฉบับที่ 29  (ปรับปรุง 2550) เรื่อง สัญญาเช่า โดยสาระสำคัญนั้น คงต้องพิจารณาก่อน ว่า สัญญาเช่าทั้ง 4 ประเภทที่อ้างถึง จัดประเภทเป็นสัญญาเช่าทางการเงิน หรือสัญญาเช่าดำเนินการ เนื่องจากหลักการบัญชีของทั้ง 2 วิธี จะแตกต่างกัน โดยจะมีเพียงแต่สัญญาเช่า (รวมถึงสัญญาเช่าระยะยาว) ที่ถือเป็นสัญญาเช่าดำเนินงานเพียงอย่างเดียว ส่วนสัญญาที่เหลือนั้นจะถือเป็นสัญญาเช่าทางการเงินทั้งสิ้น แนวปฏิบัติทางบัญชีสำหรับสัญญาเช่าการเงิน ผู้เช่าต้องรับรู้สัญญาเช่าการเงินเป็นสินทรัพย์และหนี้สินในงบดุลของผู้เช่า ด้วยจำนวนเงินเท่ากับมูลค่ายุติธรรมของสินทรัพย์ที่เช่า หรือมูลค่าปัจจุบันของจำนวนเงินขั้นต่ำที่ต้องจ่าย แล้วแต่จำนวนใดจะต่ำกว่า จำนวนเงินงวดที่ต้องจ่ายชำระ ต้องนำมาแยกเป็นค่าใช้จ่ายทางการเงิน (ดอกเบี้ยจ่าย) และส่วนที่จะนำไปลดหนี้สินที่ยังไม่ได้ชำระ (เงินต้น) โดยค่าใช้จ่ายทางการเงินต้องปันส่วนให้กับงวดต่าง ๆ ตลอดอายุสัญญาเช่า เพื่อทำให้ดอกเบี้ยแต่ละงวดเป็นอัตราคงที่สำหรับยอดคงเหลือของหนี้สินที่เหลืออยู่แต่ละงวด เกณฑ์การคิดค่าเสื่อมราคาของสินทรัพย์ที่เช่า ขึ้นอยู่กับ ความแน่นอนที่ผู้เช่าจะเป็นเจ้าของสินทรัพย์เมื่อสิ้นสุดสัญญาเช่าหรือไม่ 3.1 หากมีความแน่นอนที่ผู้เช่าจะเป็นเจ้าของสินทรัพย์เมื่อสิ้นสุดสัญญาเช่า ผู้เช่าต้องปันส่วนมูลค่าเสื่อมสภาพอย่างเป็นระบบตลอดอายุการใช้งานของสินทรัพย์ ซึ่งจะเท่ากับอายุการให้ประโยชน์ของสินทรัพย์ 3.2 หากไม่มีความแน่นอนที่ผู้เช่าจะเป็นเจ้าของสินทรัพย์เมื่อสิ้นสุดสัญญาเช่า ผู้เช่าต้องคิดค่าเสื่อมราคาของสินทรัพย์ให้หมดภายในอายุสัญญาเช่าหรืออายุการให้ประโยชน์แล้วแต่อายุใดจะสั้นกว่า แนวปฏิบัติทางบัญชีสำหรับสัญญาเช่าดำเนินงาน ผู้เช่าต้องรับรู้จำนวนเงินที่จ่ายตามสัญญาเช่าดำเนินงานเป็นค่าใช้จ่ายตามวิธีเส้นตรง ตลอดอายุสัญญาเช่า นอกจากว่าจะมีเกณฑ์อื่นที่เป็นระบบซึ่งแสดงถึงประโยชน์ที่ผู้เช่าได้รับในช่วงเวลาเช่น สัญญาเช่าสินทรัพย์ กำหนดให้ [...]